sema bekirovic

http://www.guardian.co.uk/artanddesign/2010/jul/02/artist-sema-bekirovic

Sema Bekirovic creates photographs, videos and installations which capture the friction created by the chances of nature and design of culture.
In some works she plays with the tension between gaining and letting go of control; creating situations in which things can occur or happen spontaneously, and letting chance decide how the work will develop.
In other works she presents nature as something beyond control - that which we try so hard to control by means of culture. Sema’s photos, videos and installations evolved from her fascination with photography.
She is interested in the basic qualities of images, but also in the effect they can have - giving new significance to things without actually altering the things themselves. She considers photography an organic medium that can be shaped in many directions as long as the images don’t show what is, but what might be.

Buro Leeuwarden: Semâ Bekirović - The elements are colored
Toos Arends Fries Museum

Een berg op elkaar gestapelde geluidsboxen steekt uit boven de rand van een met water gevuld aquarium. De boxen worden langzaam aangetast door het water. Er komen stemmen uit het aquarium. Zij sterven weg in de ruimte. Semâ Bekirović (1977) maakt voor Buro Leeuwarden enkele nieuwe werken waarin de spanning tussen cultuur en natuur, tussen controle en het verlies van controle, een terugkerend gegeven is. Vanaf 8 juli is de presentatie van Bekirović in Buro Leeuwarden te zien.

Semâ Bekirović installaties komen voort uit haar belangstelling voor fotografie. Ze is niet alleen geïnteresseerd in het ontstaan van het beeld, maar ook in de werking ervan. Een foto kan de betekenis van dingen veranderen zonder dat de dingen zelf veranderen. Zo fotografeerde ze billboards met aanlokkelijke toekomstbeelden in hun omgeving. In deze foto’s wordt het contrast versterkt tussen wat er is en hoe het zou moeten worden. Maar ook de werkelijkheid van dat moment zelf wordt versterkt: het grijze gat, het verval en het onbegaanbare van de plek. Een andere foto speelt met het gegeven van water en een foto van water. Op deze foto staat een foto van een reusachtige golf die drijft in het water.

De rollende golf en het achtergebleven spoor van water op de foto wijzen op het toeval, een gegeven dat vaak in het werk van Bekirović terugkeert. Een bekend werk is ‘Koet’, een video waarin we een watervogel bezig zien met het bouwen van een nest. In dat nest worden naast takjes en ander natuurlijk materiaal ook foto’s, doppen en onnatuurlijke materialen verwerkt door de vogel. Bekirović legde zelf deze afvalmaterialen in de buurt van het nest. Ze liet het verder aan het toeval over welke materialen de vogel naar zijn nest sleepte.

Semâ Bekirović rondde in 2002 haar studie aan de Rietveldacademie in Amsterdam af met een kamer vol met flitscamera’s die afgingen wanneer iemand binnenkwam. Voor de gefotografeerde was dit een fascinerende dan wel beangstigende ervaring. Voor Bekirovic was het een geslaagd experiment over het effect van fotografie op mensen. Daarna verbleef ze twee jaar op de Rijksacademie in Amsterdam. In de afgelopen periode exposeerde ze onder meer in het SMBA in Amsterdam, Xiamen City (China), CBK Dordrecht, Galerie van Zoetendaal en Diana Stigter in Amsterdam.

_

R Switters, Artreviews

The photography of Sema Bekirovic places itself between fantasy and documentary. Precisely framing she shows us a world where fiction and the actual overlap, giving us room to interpret and reconsider.

Wie dit jaar de Open Ateliers op de Rijksakademie gemist heeft, krijgt nog een herkansing met Sema Bekirovics solotentoonstelling in Amsterdam. Haar presentatie tijdens de Open Ateliers blonk uit door Bekirovics volwassen beeldtaal. Ze fotografeerde stadgezichten waar zij de schaduw van een onzichtbaar object of persoon de hoofdrol in liet spelen. De foto’s zijn door het toevoegen van deze verborgen elementen bijzonder intrigerend. Je krijgt telkens de neiging om achterom te kijken, in de hoop de oorsprong van de schaduw te ontdekken.

In dit werk voegt Bekirovic niet iets toe, maar laat ze juist iets weg. Het resultaat is opmerkelijk genoeg vergelijkbaar: opnieuw blijft de identiteit van de hoofdrolspeler op de foto voor de kijker verborgen. Als in de zestiende-eeuwse Beeldenstorm is het gezicht van de afgebeelde man bewust verwijderd. Het lijkt om een politiek portret te gaan, waarvan de geportretteerde om de een of andere reden persona non grata is geworden. Heeft Bekirovic deze classificatie zelf aangebracht? Of is het een publiek figuur waarvan we allemaal vinden dat zijn gezicht niet meer vertoond mag worden? Bekirovics politieke commentaar blijft een gesloten boek, waardoor haar reflectie op de werkelijkheid continu blijft prikkelen.

Femke Glas, april 2006

Uit de foto's van Sema Bekirovic (1977) blijkt haar fascinatie met de relatie (of discrepantie) tussen beeld en werkelijkheid. Zo fotografeerde ze deze winter in China bijvoorbeeld de contrasten tussen de op billboards aangekondigde vernieuwing en het feitelijk verval. Haar foto's zijn echter geen sociaal-maatschappelijke rapportages maar eerder visuele onderzoeken naar waarneming en het ontstaan van beelden. In een straatbeeld spelen bijvoorbeeld allerlei visuele aspecten mee die invloed hebben op je waarneming van een stad. Onder andere posters, reflecterend glas, raamkozijnen en schaduwen vormen bouwstenen in de gelaagde beelden van Sema Bekirovic, die op grens zitten van een documentaire foto en een in beeld gevatte fantasie.